Evening run

img_20160908_102407

Advertenties

Flash Fiction Challenge: Pron the Dragonborn

My short story for the Flash Fiction Challenge of Chuck Wendig.

I lost what I was writing about 😮 It was something about a “condescending dragonborn Warlock that won a duel he shouldn’t have won” or something alike :s But here goes…

Pron the Dragonborn

I am Warlock Pron the Dragonborn!’ he shouted while throwing his hands up in the air, setting his feet as far away from each other as possible without losing his balance, while he kept his face in a brutal state looking into the distance without blinking once. But the sun was shining in his eyes, so that really didn’t last any longer than two seconds.  ‘Fuck that sun,’ he thought as he went back to resting position. Twenty-eight years had passed and never had he felt so proud and loved at the same time. His mom sure loved him to death, but never felt really proud of him. He himself was feeling very proud this morning that he hadn’t fallen out of bed past night as he had been doing for give-or-take twenty-eight years, but that doesn’t really make one love himself does it. So you see, today surely was different!

Pron took off the apron that was given to him at the beginning of the long awaited duel and threw it into the crowd. All seventeen people that lived at the foot of the Midi Mushy Mountain, except himself, his opponent and two jury members, were standing there in awe. Two big guys shoved aside in opposite directions and the apron fell on the ground in between them. Pron however didn’t even notice. With his right hand he wiped the left overs of the 99 hotdogs he had been able to slam into his mouth and shove down his throat. His opponent was still lying down on the ground with his face in a pile of what once were 98 hot dogs that didn’t feel like being in a stomach for too long. Just before that happened both Pron and Wilburt had conquered the same amount of hotdogs. The smell of Wilburts puke was horrific but that hadn’t kept Pron from plunging down one more last hot dog to finish the duel and win the contest.

One could ask himself why does a Warlock engage in such a hotdog eating contest? Well for starters, Pron wasn’t really a Warlock. He was very much into video games and his favorite character was a Warlock. So there’s that. The Dragonborn part? Well, that’s simply his family name. The story goes that his great-great-great-great-great-great-great-great-great-great grandfather was born in a City that was called Draçon and thus was given the name Draçonborn. But somewhere in between his great-great-great-great-great-great-great-great-great-great grandfather and Pron someone decided that Dragonborn is a much cooler family name. In fact, the story goes that it was Pron himself that decided so.

Klamme handen

Af en toe schrijf ik een tekst volgens een schrijfidee dat ik online vond. Dit is er eentje van. Ik schrijf dan tot ik vast zit of denk dat het voldoende is.

Schrijfidee: een kort liefdesverhaal


Klamme handen

Ik wandelde de trap af, niet te snel, zodat ik voldoende tijd kon nemen om rond te kijken. Hier beneden in de grote hal zou ze ergens moeten staan. Ik vroeg me af of ik ze wel zou herkennen. Mijn hart klopte in mijn keel. Ik was nooit erg goed geweest in zo’n spontane zaken, maar ik was verliefd geworden op iemand aan de andere kant van het internet. We hadden elkaar leren kennen in een chat. We waren beide niet op zoek naar de liefde, eerder naar een praatje na een lange werkdag. Het klikte van begin af aan, het was al snel duidelijk dat we dezelfde humor hadden. Toen ik iedereen in de chat had wijsgemaakt dat de combinatie ALT+F4 iets cools zou tonen en zowat de helft opeens de chat verlaatte, kwam ze niet meer bij van het lachen. We gingen meer en meer privé chatten en na een tijdje ging de camera zelfs aan. Maar we bleven typen, voor de voice chat waren we geloof ik nog iets te verlegen. Wanneer een gesprek tijdens een chat stilvalt, is dat nu eenmaal minder abrupt dan tijdens een voice chat. Nu goed, dat vind ik toch. Ik geloof dat ze om net dezelfde reden ook nooit had gevraagd om via de microfoon te praten.

Maar hier was ik dus. Na een half jaar chatten hadden we besloten om samen de Zoo te bezoeken. Ik was nog nooit zo zenuwachtig geweest. Mijn handen waren klam terwijl mijn ogen de grote massa mensen scanden in de stationshal. Ik leek haar niet te vinden, dus ging wat aan de kant staan en zette mijn gsm uit de blokkeerstand. Mijn hand trilde terwijl ik mijn berichten opende. Ik stuurde “Hey, ik ben er. Waar ben jij?” Ik bleef rondkijken, een beetje schuw omdat ik me bewust werd van het feit dat zij me misschien wel al zag terwijl ik als een zenuwachtig persoon mijn ogen van mijn gsm liet glijden in de menigte. Dat leek me wat genant te zijn en ik voelde mijn wangen rood worden. Zoals ik al zei, ik ben echt niet goed in dergelijke situaties. Ik kies meestal liever voor de dingen die ik ken, maar mijn hart had deze keer gewonnen van mijn verstand. Zelfs al had mijn verstand heel de trip alarm geslagen en geprobeerd me te laten terug keren, toch had ik doorgebeten om de trein te nemen naar de stad.

Mijn gsm trilde. Een bericht van haar: “Ey, ik sta aan de loketten, heb een rood topje aan en een jeansbroek.”

Ik keek even rond, vond de lokketten en wandelde ernaar toe. Ik zag inderdaad van op een afstand dat er iemand met een rood topje stond. “Fuuuuck, nu gebeurt het echt,” dacht ik en mijn innerlijk alarm loeide nog maar eens kei hard.

Onze blikken kruisten en ik lachte haar toe.

“Hey,” zei ik terwijl ik voelde dat heel mijn gezicht rood werd. “Ik had al even rondgekeken, maar had je niet gezien. Ik dacht dat een smsje wel handiger kon zijn.”

“Hallo,” zei ze, “zullen we dan maar naar de Zoo gaan?”

Ik knikte.

“Daar is de uitgang die het dichtst bij de Zoo uitkomt”

“Ok, ik volg!” probeerde ik op een nonchalante manier te zeggen, maar met de krop in mijn keel kwam het nogal stuntelig over. Had ik nu maar mijn zenuwen onder controle, ik moest echt rustig worden. “Adem in, adem uit,” fluisterde een stem in mijn hoofd en ik trachtte dit zo goed mogelijk te doen tot we uit het station waren. Ze wees naast haar naar een poort met aan weerszijden twee grote standbeelden elk in de vorm van een leeuw. “Kijk, daar is het!”

“Ok, laten we dan maar naar binnen gaan en tickets kopen,” bracht ik voor de eerste keer een redelijk verzekerde zin uit.

Ze glimlachte en draaide zich richting de Zoo om de weg verder te zetten. Mijn hart maakte een grote sprong. Met al die zenuwachtigheid viel het mij nu pas op hoe mooi ze ook in het echt was.

Oncomfortabel

Hij zette zich neer en ging even af het zitvlak om de stoel dichterbij de tafel te schuiven. Hij probeerde zich comfortabel te zetten, maar faalde. Een andere keer had de designerstoel misschien wel comfortabel gezeten, maar niet vandaag. Vandaag voelt niets comfortabel. In zijn handen nam hij de papieren aan die hem werden toegereikt. Er volgde een pen. De oudere vrouw wees naar de rechterhoek onderaan het bovenste blad en knikte geduldig. Had zij ook maar geduldig geweest. Had hij ook maar geduldig geweest. Hij plaatste zijn handtekening en zette daarmee een oncomfortabele finale streep onder zijn huwelijk.